ریشه و خاستگاه زبان براهویی

پنجشنبه 02 اسفند 1397 ساعت 16:12

مرگ یک‌زبان، مرگ فرهنگ‌ها و آداب‌ورسوم، افسانه‌ها و حکایت‌ها، ضرب‌المثل‌ها و اعتقادات مذهبی و کلیه آموخته‌های گویشوران آن است.

ایران سرزمین زبان‌ها و گویش‌هاست. وجود تعداد بسیار زیاد زبان و لهجه در مناطق مختلف، علاوه بر فراهم کردن فرصتی برای زبان‌شناسان و مردم شناسان داخل و خارج از کشور، پیامدهایی نیز دارد. بسیاری از زبان‌ها و گویش‌های ایرانی درخطر نابودی هستند. زبان‌های پردامنه‌تر گویش‌های کمتر شناخته‌شده را تحت تأثیر قرار می‌دهند و دیر یا زود گویش‌های اقلیت، جذب گویش‌های اکثریت می‌شوند. موزلی در کتاب اطلس زبان‌های درخطر انقراض وابسته به سازمان یونسکو از زبان براهویی به‌عنوان زبانی درخطر نابودی نام‌برده است. موزلی، این زبان‌ها، دور بودن آن‌ها از سرزمین مادری، عدم داشتن جنبه رسمی در سرزمین فعلی، نداشتن خط مخصوص به خود و عدم انتشار آثار ادبی و همچنین عدم شناخت مردم آن سرزمین از وجود این زبان‌هاست.
زبان براهویی زبانی است که در مناطق بلوچستان پاکستان، ایران و بخش‌هایی از افغانستان و ترکمنستان به آن تکلم می‌شود. گفته می‌شود که این زبان از زبان‌های دراویدی در جنوب هندوستان است که در بلوچستان ایران و پاکستان جدا مانده و در ایران تحت تسلط و تأثیر زبان‌های بلوچی و فارسی در میان اهالی بلوچ هنوز به آن سخن می‌گویند. براهویی زبانی گفتاری است و کتابت نمی‌شود. همین امر خطر نابودی این زبان را دوچندان می‌کند.
باید دانست که مرگ یک‌زبان، مرگ فرهنگ‌ها و آداب‌ورسوم، افسانه‌ها و حکایت‌ها، ضرب‌المثل‌ها و اعتقادات مذهبی و کلیه آموخته‌های گویشوران آن است. حتی ممکن است با مرگ زبان در یک منطقه خاص، پوشش گیاهی و جمعیت جانوری آن منطقه نیز تحت تأثیر قرار گیرد. درنتیجه شناخت و حفظ زبان‌ها نه‌تنها در حفظ هویت گویشوران آن، بلکه در حفظ گنجینه‌ای از دانش و آداب‌ورسوم و فرهنگ ملل نیز تأثیر دارد.
انزوای جغرافیایی زبان براهویی این تصور را ایجاد کرده است که این زبان، زبانی باستانی است. بسیاری زبان براهویی را شعبه‌ای از زبان دراویدی دانسته‌اند و چون امروزه دراویدی ها در هندوستان زندگی می‌کنند، کسانی مانند سایکس براهویی ها را از اقوام هندی تصور کرده‌اند. اما جالب است بدانیم که دانشمندان یکی از سرزمین‌های اصلی دراویدی ها را ایران دانسته‌اند. بنا به عقیده نایار دانشمند هندی، می‌توان بعضی از نام‌های جغرافیائی در بین‌النهرین، ایران، افغانستان و حتی قفقاز را در زبان‌های دراویدی جستجو کرد.
براهویی که تنها زبان دراویدی است که در شمال هند بدان تکلم می‌کنند و نه در جنوب، تشکیل‌شده است. آندرونوو بر این باور است که دراویدیان حدوداً سه یا چهار هزار سال پیش از ناحیه سند به جنوب هند مهاجرت نموده‌اند و سپس اضافه می‌کند که پیش از ورود هندواروپایی‌ها، براهویی ها نخستین گروهی بودند که جدا شدند و به گروه‌های گوناگون درآمده‌اند و چنان با مردم آمیخته‌شده‌اند که کسی نمی‌تواند یک گروه قومی خالص را از آن‌ها را تشخیص دهد.
کریشنا مورتی زبان‌شناس هندی معتقد است براهویی اولین گروه از زبان‌های دراویدی است که در هزاره سوم پیش از میلاد از خانواده زبانی دراویدی جداشده است. ازآنجاکه براهویی هیچ ویژگی منسوخ شده پیش دراویدی ندارد، احتمال دارد که گویشوران براهویی از سرزمین اصلی به سمت غرب مهاجرت کرده باشند، جایی که با گویشوران کوروخ و مالتو یکی بوده‌اند.
به دلیل این‌که این زبان قرن‌ها توسط زبان‌های هندی و ایرانی محاصره‌شده بوده است ، گفته می‌شود که زبان براهویی تنها ده درصد واژه‌هایی باریشه دراویدی دارد. بقیه واژه‌ها بیست درصد هندوآریایی، بیست درصد بلوچی، سی درصد فارسی -عربی و بیست درصد از منشائی ناشناخته هستند.
بسیاری از محققان و زبان‌شناسان طی تحقیقات خود، زبان براهویی را متعلق به خانواده‌های زبانی گوناگونی دانسته‌اند. زبان‌های آریایی، کوچ و بلوچ، سندی، کردگالی و پیش دراویدی از آن جمله‌اند.

افزودن دیدگاه جدید

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی‌های وب و پست الکترونیکی به صورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.